Lysclène: in de steek gelaten langs de weg, nu liefdevol omringd

Het verhaal van Lysclène had fout kunnen aflopen. Zowel haar papa en mama verlaten het gezin wanneer ze nog maar een baby is. Zo belandt ze bij haar tante in de sloppenwijk van Port-au-Prince. Maar die zet haar letterlijk op straat. Gelukkig brengt het kinderdorp NPH Haïti redding.

Lysclène, bij haar aankomst in het kinderdorp

Lysclène werd geboren in het noorden van Haïti, als jongste in een gezin van 6 kinderen. Haar vader verlaat kort na haar geboorte het land, wat haar familie in nog meer armoede stort. En enkele jaren later doet haar
mama precies hetzelfde. Lysclène blijft achter bij haar broers en zussen, maar die kunnen niet voor haar zorgen. Ze wordt uiteindelijk toevertrouwd aan een tante die in Port-au-Prince woont, in de ellende van de sloppenwijk van Cité Soleil.

Het meisje groeit er op zonder enige zorg of genegenheid. Meer nog, op een
dag wordt ‘die extra te voeden mond’ haar tante te veel. Ze laat Lysclène op
een afgelegen, verlaten weg achter en zegt: ‘Wacht hier, ik kom terug voor jou.’

De 9-jarige Lysclène wacht de hele dag. Ze breekt in tranen uit en kijkt uit naar de auto van haar tante die nooit meer zal terugkomen. Lysclène is doodsbang en uitgeput als de avond valt. Stel u voor wat er met dat hulpeloze meisje had kunnen gebeuren …

Gelukkig komt er een vrouw langs die ontroerd is door dit kleine, huilende meisje dat helemaal alleen is. Ze neemt haar mee naar de zusters Salesianen. Zij bekommeren zich om Lysclène. Onder hen bevindt zich ook Zuster Altagrace, een van de leerkrachten in de school van ons kinderdorp, Ste Hélène. Zo werd Lysclène in november 2007 opgenomen in
onze grote familie. En voor het eerst leek het leven Lysclène – die tot dan alleen maar ellende en onverschilligheid had gekend – een beetje toe te lachen.

Al verliep de start in ons kinderdorp moeizaam. Lysclène had problemen met taal en maakte moeilijk vrienden. Dankzij ons speciale programma voor kinderen met een leerachterstand startte ze haar schoolopleiding. Nu
is Lysclène 22 jaar oud. Ze heeft vrienden, bloeit open en wordt aangemoedigd door ons onderwijsteam. De weg is nog lang, maar net
als elk van onze kinderen is ze gemotiveerd en blij om deel uit te maken van een gezin. Enkel dankzij donateurs zoals u kunnen we nog meer kinderen zoals Lysclène een betere toekomst bieden.

Lysclène, 22 jaar

Elk kind heeft recht op een thuis.

Lees hier hoe u in actie kan komen voor onze kinderen.

Diego, ondervoede peuter, nu een gezond jongetje

Diego was verwaarloosd en had honger toen hij voor de eerste keer aankwam bij de comedor. Geen vader of moeder die zich zijn lot aantrok. Zijn tante had hem onder haar vleugels genomen, maar dat is in het arme Honduras niet gemakkelijk…

De leefomstandigheden van de mensen in arme dorpen, zoals Talanga, zijn vaak ondermaats. Het merendeel van de gezinnen die we via onze programma’s in de comedor ondersteunen, leeft van amper 80 tot 120
euro per maand.

Er heerst grote armoede, er zijn veel tienerzwangerschappen en criminele bendes palmen de straten in. Kinderen worden aan hun lot overgelaten, lijden honger en zijn er vaak slecht aan toe. Dat maakt veel kinderen extra kwetsbaar. Nuestros Pequeños Hermanos (NPH) raakte daarom betrokken bij de comedor om de gemeenschap te helpen.

De comedor werd 10 jaar geleden opgericht door een groep vrijwilligers. Nu is NPH de primaire donor. We doen zelf aan landbouw en veeteelt om onze kinderen voedzame maaltijden te kunnen geven en we zorgen ook voor schoolmateriaal, uniformen en lesbegeleiding. Zo hoeven kinderen zoals Diego geen honger meer te lijden en kunnen ze naar school blijven gaan. Van een teruggetrokken, ongelukkige en magere peuter is Diego uitgegroeid tot een sterk, sociaal 8-jarig kind met meer zelfvertrouwen en energie.

Dat kon niet worden verwezenlijkt zonder de hulp van onze donateurs!

Hoewel de Comedor Infantil zich letterlijk vertaalt naar ‘soepkeuken voor kinderen’, is het uitgegroeid tot een gemeenschapscentrum voor kinderen. Velen hebben niet de beste thuisomgeving en zouden niet te eten hebben
en niet naar school gaan zonder de comedor. Het is is namelijk ook een veilige haven voor de kinderen waar ze voor of na school terechtkunnen bij mensen die om hen geven.

Enkel dankzij uw steun kunnen we deze levensnoodzakelijke ondersteuning verderzetten!

Ik wil helpen

Marlie: van overlevingskans nul naar aangesterkte baby

Toen Antoinette in oktober 2019 het Saint Damienkinderziekenhuis van NPH Haiti binnenkwam, had ze dringend medische hulp nodig. Ze stond op het punt te bevallen, want haar vliezen waren gebroken. Alleen, ze was nog maar zes maanden zwanger. Geen gunstig vooruitzicht dus. En dan doken allerlei complicaties op…

Antoinette was overgebracht naar Saint Damien omdat ze daar wel de faciliteiten hebben om risicovolle zwangerschappen te behandelen.

Het ziekenhuis in haar buurt was daar namelijk niet voor uitgerust. Ze kreeg de deskundige zorg die ze nodig had om de bevalling een maand lang te voorkomen. In november beviel ze via een keizersnede.

Baby Marlie werd geboren na slechts 29 weken zwangerschap, woog amper 930 gram en had enkele zware aandoeningen. Ze moest gereanimeerd worden voordat ze naar de afdeling neonatologie kon worden overgebracht. Een röntgenfoto toonde een longaandoening, een gevolg van de vroeggeboorte. Haar ademhalingssysteem wou ondanks therapie niet stabiliseren. Op dag 13 kreeg Marlie een ademstilstand en moest ze gereanimeerd worden. Ze had bovendien een infectie. Op dag 18 ademde ze nog steeds moeizaam en had ze ernstige bloedarmoede. Een bloedtransfusie volgde. Na een maand ziekenhuisopname bleef de bloedarmoede aanhouden en kreeg ze nog twee transfusies. Op dag 44 kreeg ze haar vierde bloedtransfusie. Na 51 dagen werd ze overgebracht naar de ‘Kangaroo Care’ om aan te sterken.

Op haar 75e levensdag woog ze 1,5 kg en mocht ze definitief in de armen van haar mama liggen. Antoinette is dankbaar voor de zorg die zij en haar dochtertje kregen in ons kinderziekenhuis. Medische zorg die in een ander ziekenhuis onbetaalbaar zou zijn. Ze maakt kralen voor kleding en handwerk en verdient maar een paar dollar per maand, net genoeg om te overleven. Door de coronacrisis blijven toeristen weg en heeft ze geen werk. Ook het inkomen van haar man is als taxichauffeur laag.

Na het betalen van de huur en brandstof blijft er maar weinig over… Een situatie die vele families helaas kennen. ‘Ik wil dat ook andere kinderen deskundig behandeld kunnen worden door een kinderarts. Marlie kreeg een kans op leven. Ik hoop dat God het ziekenhuis en het personeel zal blijven zegenen.’, vertelt Antoinette dankbaar.