Diego, ondervoede peuter, nu een gezond jongetje

Diego was verwaarloosd en had honger toen hij voor de eerste keer aankwam bij de comedor. Geen vader of moeder die zich zijn lot aantrok. Zijn tante had hem onder haar vleugels genomen, maar dat is in het arme Honduras niet gemakkelijk…

De leefomstandigheden van de mensen in arme dorpen, zoals Talanga, zijn vaak ondermaats. Het merendeel van de gezinnen die we via onze programma’s in de comedor ondersteunen, leeft van amper 80 tot 120
euro per maand.

Er heerst grote armoede, er zijn veel tienerzwangerschappen en criminele bendes palmen de straten in. Kinderen worden aan hun lot overgelaten, lijden honger en zijn er vaak slecht aan toe. Dat maakt veel kinderen extra kwetsbaar. Nuestros Pequeños Hermanos (NPH) raakte daarom betrokken bij de comedor om de gemeenschap te helpen.

De comedor werd 10 jaar geleden opgericht door een groep vrijwilligers. Nu is NPH de primaire donor. We doen zelf aan landbouw en veeteelt om onze kinderen voedzame maaltijden te kunnen geven en we zorgen ook voor schoolmateriaal, uniformen en lesbegeleiding. Zo hoeven kinderen zoals Diego geen honger meer te lijden en kunnen ze naar school blijven gaan. Van een teruggetrokken, ongelukkige en magere peuter is Diego uitgegroeid tot een sterk, sociaal 8-jarig kind met meer zelfvertrouwen en energie.

Dat kon niet worden verwezenlijkt zonder de hulp van onze donateurs!

Hoewel de Comedor Infantil zich letterlijk vertaalt naar ‘soepkeuken voor kinderen’, is het uitgegroeid tot een gemeenschapscentrum voor kinderen. Velen hebben niet de beste thuisomgeving en zouden niet te eten hebben
en niet naar school gaan zonder de comedor. Het is is namelijk ook een veilige haven voor de kinderen waar ze voor of na school terechtkunnen bij mensen die om hen geven.

Enkel dankzij uw steun kunnen we deze levensnoodzakelijke ondersteuning verderzetten!

Ik wil helpen

Marlie: van overlevingskans nul naar aangesterkte baby

Toen Antoinette in oktober 2019 het Saint Damienkinderziekenhuis van NPH Haiti binnenkwam, had ze dringend medische hulp nodig. Ze stond op het punt te bevallen, want haar vliezen waren gebroken. Alleen, ze was nog maar zes maanden zwanger. Geen gunstig vooruitzicht dus. En dan doken allerlei complicaties op…

Antoinette was overgebracht naar Saint Damien omdat ze daar wel de faciliteiten hebben om risicovolle zwangerschappen te behandelen.

Het ziekenhuis in haar buurt was daar namelijk niet voor uitgerust. Ze kreeg de deskundige zorg die ze nodig had om de bevalling een maand lang te voorkomen. In november beviel ze via een keizersnede.

Baby Marlie werd geboren na slechts 29 weken zwangerschap, woog amper 930 gram en had enkele zware aandoeningen. Ze moest gereanimeerd worden voordat ze naar de afdeling neonatologie kon worden overgebracht. Een röntgenfoto toonde een longaandoening, een gevolg van de vroeggeboorte. Haar ademhalingssysteem wou ondanks therapie niet stabiliseren. Op dag 13 kreeg Marlie een ademstilstand en moest ze gereanimeerd worden. Ze had bovendien een infectie. Op dag 18 ademde ze nog steeds moeizaam en had ze ernstige bloedarmoede. Een bloedtransfusie volgde. Na een maand ziekenhuisopname bleef de bloedarmoede aanhouden en kreeg ze nog twee transfusies. Op dag 44 kreeg ze haar vierde bloedtransfusie. Na 51 dagen werd ze overgebracht naar de ‘Kangaroo Care’ om aan te sterken.

Op haar 75e levensdag woog ze 1,5 kg en mocht ze definitief in de armen van haar mama liggen. Antoinette is dankbaar voor de zorg die zij en haar dochtertje kregen in ons kinderziekenhuis. Medische zorg die in een ander ziekenhuis onbetaalbaar zou zijn. Ze maakt kralen voor kleding en handwerk en verdient maar een paar dollar per maand, net genoeg om te overleven. Door de coronacrisis blijven toeristen weg en heeft ze geen werk. Ook het inkomen van haar man is als taxichauffeur laag.

Na het betalen van de huur en brandstof blijft er maar weinig over… Een situatie die vele families helaas kennen. ‘Ik wil dat ook andere kinderen deskundig behandeld kunnen worden door een kinderarts. Marlie kreeg een kans op leven. Ik hoop dat God het ziekenhuis en het personeel zal blijven zegenen.’, vertelt Antoinette dankbaar.