Op elfjarige leeftijd kwam Marjorie samen met haar kleine zusje aan bij NPH El Salvador. Ze herinnert zich dat moment nog steeds als een grote ommekeer: angst, verdriet en verwarring namen haar volledig in beslag.
En toch, midden in die innerlijke storm, begon er iets nieuws te groeien: hoop.
Leren geloven in jezelf
Toen Marjorie samen met haar zus de deuren van NPH El Salvador binnenstapte, was ze een kind dat zwaar belast was door verdriet en verwarring. Het trauma uit haar verleden had haar teruggetrokken gemaakt; in de klas durfde ze nauwelijks te spreken.
De eerste periode was niet gemakkelijk. Alles was nieuw: school, het samenleven met anderen, regels en verantwoordelijkheden. Marjorie was erg stil. Over haar gevoelens praten voelde voor haar riskant. In de klas durfde ze bijna nooit haar hand op te steken.
Het keerpunt in haar leven kwam met een eenvoudige zin van een tía (opvoedster bij NPH) die haar hand vastnam:
“Je bent hier niet langer alleen.”
Die woorden gaven Marjorie de rust die ze nodig had om aan haar herstel te beginnen. Omringd door mensen die in haar geloofden, leerde ze discipline, verantwoordelijkheid nemen en vooral vertrouwen in zichzelf.
Studeren combineren met dagelijkse taken vroeg veel energie. Er waren dagen van vermoeidheid, momenten van twijfel, ogenblikken waarop ze zich afvroeg of ze het wel zou kunnen.
Maar bij NPH stond ze er niet langer alleen voor..
Kwetsbaarheid omzetten in kracht
Haar ambitie dreef haar om uit haar comfortzone te stappen en haar kwetsbaarheid om te zetten in kracht. Ze leerde om hulp te vragen, samen te werken en zich uit te spreken. Elke kleine overwinning versterkte haar zelfvertrouwen.
Vandaag is Marjorie afgestudeerd als zorgkundige. Een keuze die niet toevallig is: zij weet wat het betekent om steun, aandacht en zorg nodig te hebben. Daarom wilde ze zelf iemand worden die anderen helpt.
Zelf verwoordt ze het zo:
“Vandaag besef ik hoe belangrijk het is dat iemand in je gelooft, je steunt en je helpt je eigen weg te vinden.”
De “tía” van morgen
Marjorie koos ervoor terug te keren naar de plaats waar haar nieuwe leven begon. Vandaag werkt ze als tía (opvoedster) in het meisjeshuis van NPH. Nu is zij degene die de hand vasthoudt van meisjes die net zijn aangekomen, en elke dag geeft ze hen dezelfde boodschap door die ooit haar leven veranderde:
“Je verleden bepaalt je toekomst niet.”
Een spoor van hoop
Haar ultieme droom is om ooit in een ziekenhuis te werken. Ze wil haar vaardigheden en empathie gebruiken voor patiënten. Ze wil hen zorg, troost en vertrouwen geven en een blijvende indruk van hoop en menselijkheid achterlaten.
UN Civil Society Organization